تفاوت بین مهندس نگهداری و مهندس قابلیت اطمینان در چیست؟

نویسنده: پل لانثیر

برگرفته از وب سایت: Reliabilityweb.com

پاسخ معمول این است که یک مهندس نگهداری در کوتاه مدت کار می کند در حالی که یک مهندس قابلیت اطمینان در طولانی مدت کار می کند. اما منظور ما از بلند مدت و کوتاه مدت چیست؟

پاسخ بهتر این است که وظیفه مهندس نگهداری این است که به سرعت تجهیزات را به حالت عملیاتی برگرداند، در حالی که وظیفه مهندس قابلیت اطمینان جلوگیری از وقوع خرابی است، طبق Reliabilityweb.com.  این تعریف بسیار ایده آل نیست، زیرا بازگرداندن تجهیزات به حالت عملیاتی معمولاً وظیفه تکنسین است. مهندس نگهداری درگیر است، اما آنها خیلی بیشتر از این کار می‌کنند.

علاوه بر این، قابلیت اطمینان فقط در مورد جلوگیری از وقوع خرابی نیست. این در مورد پیش بینی و کاهش عواقب وقوع خرابی‌های آینده است. Nowlan و Heap وقوع خرابی را اینگونه تعریف می کنند که تجهیزات دیگر آنچه را که کاربران می‌خواهند انجام نمی‌دهند. قابلیت اطمینان همچنین در مورد بررسی روندها و تغییرات در زمینه عملیاتی تجهیزات و حل مشکلات احتمالی قبل از رسیدن به وضعیت ناموفق است.

من این دو نقش را به صورت زیر تعریف می کنم: مهندس نگهداری بر حل مشکل تمرکز می کند، در حالی که مهندس قابلیت اطمینان بر حل علت مشکل یا مشکل احتمالی تمرکز می‌کند تا در آینده عواقب آن کاهش یا حذف شود.

حتی این تعریف می‌تواند جای زیادی برای تفسیر باقی بگذارد. علاوه بر این، برخی از مسئولیت‌ها مشترک است. یک مهندس نگهداری در فعالیت‌های قابلیت اطمینان شرکت می‌کند، در حالی که یک مهندس قابلیت اطمینان فعالیت‌هایی را انجام می‌دهد که می‌تواند مرتبط با نگهداری در نظر گرفته شود. با این وجود، تفکیک این نقش‌ها و تعریف شفاف مسئولیت‌های هر یک از اهمیت بالایی برخوردار است. برای این منظور، من بر تعریف خود ایستاده‌ام.

بیایید به چند نمونه نگاه کنیم:

مثال 1:

یک پمپ اغلب خراب می‌شود. هر بار که مشکل رخ می‌دهد، تیم نگهداری مشکل را به عنوان یک پمپ خراب تشخیص می‌دهد و تکنسین آن را تعمیر یا تعویض می‌کند. مهندس نگهداری بر اساس درخواست تولید، پمپ بزرگتری را ارزیابی و انتخاب می‌کند. آنها محاسبات لازم را انجام می دهند تا اطمینان حاصل شود که پمپ حفره نمی‌کند و محرک موتور به اندازه کافی قوی است تا تقاضای جدید را برآورده کند. پمپ بزرگتر کمتر از پمپ قبلی خراب می‌شود و مشکل را حل می کند یا حداقل تاثیر آن را کاهش می دهد.

اما چرا پمپ از کار افتاده بود؟ زمانی که این سیستم در ابتدا طراحی و نصب شد، قابل اعتماد بود. چه چیزی تغییر کرد؟ اینجاست که مهندس قابلیت اطمینان وارد می‌شود. آیا روند تغییر کرده است؟ در مورد سیال پمپاژ شده چطور؟ آیا زمینه عملیاتی ما تغییر کرده است؟ آیا روش استفاده از تجهیزات را تغییر داده ایم؟ آیا تغییراتی در بالادست یا پایین دست پمپ وجود دارد؟

مهندس نگهداری بر روی رشته (یعنی مکانیک) متمرکز است، در حالی که مهندس قابلیت اطمینان روی دارایی (یعنی ماشین یا خط تولید) متمرکز است. این یک تمایز اساسی بین این دو نقش است.

بگذارید با این شروع کنم که هر دو مهم هستند و یکی از دیگری مهمتر نیست. در این مورد، پمپ بزرگتر مشکل (خرابی‌های مکرر) را حل کرد و ممکن است نیازی به مداخله مهندس قابلیت اطمینان نداشته باشیم. اما شاید، ما انجام می‌دهیم. مشکل پمپ ممکن است فقط نوک کوه یخ باشد. مشکلات دیگری ممکن است در سایر دارایی ها به دلیل علت این وقوع خرابی ظاهر شود.

هنگام در نظر گرفتن علت خرابی، مهندس قابلیت اطمینان به علل فنی (تغییرات فرآیند، مسائل اجزا و غیره)، علل انسانی (اپراتور جدید و غیره) و علل پنهان (آموزش، روش‌های عملیاتی استاندارد و غیره) توجه می‌کند. مهندس نگهداری بیشتر بر روی علل فنی متمرکز است.

مثال 2:

خرابی‌های موتور بیش از حد وجود دارد. دوباره تکنسین موتور خراب را عوض می‌کند. مهندس نگهداری ممکن است در استراتژی‌های ذخیره‌سازی شرکت داشته باشد تا اطمینان حاصل شود که موتورهای جایگزین کافی برای پاسخگویی به تقاضا ذخیره می‌کنیم و حتی ممکن است در انتخاب موتورهای جایگزین، مناسب‌تر برای کاربرد، مشارکت داشته باشد. این قسمت آخر می‌تواند توسط مهندس قابلیت اطمینان انجام شود و ممکن است مهندس فرآیند را درگیر کند. مهندس قابلیت اطمینان تاریخچه خرابی را بررسی می‌کند، با تکنسین‌ها مصاحبه می‌کند و در صورت امکان، چند موتور را برای درک علت یا علل خرابی مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌دهد. بر اساس نتایج، مهندس قابلیت اطمینان ممکن است برنامه نگهداری پیشگیرانه را تنظیم کند، دستورالعمل‌های کاری را توسعه دهد، تغییراتی را در شیوه‌های پیچیدن به عقب توصیه کند، تغییراتی را در تنظیم تجهیزات توصیه کند، تغییراتی را در برنامه آموزشی توصیه کند، و حتی تغییراتی را در نحوه عملکرد تجهیزات توصیه کند. .

در نتیجه:

یک مهندس نگهداری کمک های فنی را به تیم تعمیر و نگهداری ارائه می‌دهد و اغلب تنها نقطه مسئولیت (SPA)  برای حوزه‌های دانش تخصصی مانند ولتاژ بالا، جرثقیل‌ها و الزامات نظارتی است. او معمولاً درگیر BOM ها است، به خصوص زمانی که قطعات جایگزین برای حل مشکلات مربوط به قطعات منسوخ شده یا سخت به دست می آیند. مهندس نگهداری همچنین تغییراتی را که ممکن است بر عملکرد تجهیزات تأثیر بگذارد تأیید می‌کند.

هدف از قابلیت اطمینان کاهش ریسک است. ریسک پیامد X احتمال است. MTBF (میانگین زمان بین خرابی ها) اندازه گیری فراوانی (احتمال) است.

یک مهندس قابلیت اطمینان پیش‌بینی‌های ریسک را تحلیل می‌کند و بیشتر وقت خود را صرف توسعه استراتژی هایی برای کاهش این خطرات می‌کند. آنها همچنین در به حداکثر رساندن اثربخشی عملکرد نگهداری با بهینه‌سازی PM ها، توسعه دستورالعمل‌های کاری، و شناسایی تغییرات در تجهیزات و/یا نحوه عملکرد و نگهداری آن برای کاهش این خطر مشارکت می کنند. مهندس قابلیت اطمینان تغییرات فیزیکی را تأیید می‌کند و به شناسایی یا یافتن جایگزین‌هایی برای اجزای مشکل‌ساز که بر قابلیت اطمینان تأثیر می‌گذارند کمک می‌کند. این کار اخیر معمولاً در ارتباط با مهندس نگهداری انجام می‌شود.